Mededelingenblad van de Leuvense Germanisten
Jaargang 23 (2010) nr. 2

Naar overzicht

Elke Pattyn (promotie 2002)
"Mijn man zegt altijd: jij dénkt dat je veel werk hebt!"

Elke Pattyn

In het grote glazen gebouw op Medialaan 1 komt een jonge vrouw op ons af die wel eens de mooiste reporter van de VTM-nieuwsdienst genoemd wordt. Na ons gesprek kunnen we dat alleen maar beamen. Ondanks haar leeftijd - ze is amper 29 - beschikt ze al over een indrukwekkend palmares: ze liep stage bij de BBC en bij CNN, en ze werkte voor radiozender Q-Music. Tegenwoordig verschijnt ze op de beeldbuis als nieuwsreporter voor VTM.

Sommige dromen komen uit: in het vijfde middelbaar droomde Elke Pattyn ervan om journaliste te worden en nu blijkt die droom werkelijkheid te zijn geworden. Ze wist toen ook al dat ze Germaanse talen zou studeren om dat doel te bereiken. “Toen ik studeerde, kon je op universitair niveau geen journalistiek studeren. Het kon wel in Nederland, maar dat had ik er niet voor over. Overigens had een VRT-journalist mij verteld dat je beter een stevige basis kunt hebben, zoals Germaanse talen, en vervolgens een extra opleiding Journalistiek kunt volgen.” Bovendien wist ze dat Martine Tanghe Germaanse talen had gestudeerd. Elke Pattyn haar redenering was dan ook: “Martine Tanghe werkt nu bij de VRT, ik zal met mijn diploma van Germaanse talen ook wel werk in de journalistiek vinden.” Dat bleek te kloppen. Ze is dan ook blij dat ze voor die studierichting gekozen heeft. “Het is niet dat ik er extreem veel aan heb in mijn werk van alledag, maar ik heb vier jaar heel graag Germaanse talen gestudeerd en zou het onmiddellijk opnieuw doen. Ik twijfelde even tussen Germaanse en Romaanse talen, maar die twijfel was slechts van korte duur.” Ze koos voor de talencombinatie Nederlands-Duits. Nederlands omdat ze graag las en Duits omdat haar leerkracht Duits uit het middelbaar haar had aangemoedigd om Duits te studeren, ze had er volgens hem namelijk talent voor. Die leerkracht heeft zeker geen ongelijk gekregen; Elke Pattyn rondde haar studies met succes af.

Modelstudente

Uit ons gesprek blijkt dat Elke Pattyn nog steeds gepassioneerd is door de Duitse taal, ook tijdens haar opleiding Germaanse talen was dat al zo. Wanneer we haar vragen naar professoren waar ze goede herinneringen aan overhoudt, praat ze in eerste instantie over haar professoren Duits. Zo was er bijvoorbeeld Kurt Feyaerts, die Duitse taalkunde doceerde. Met hem had ze een goede band, ze vond zijn vak erg interessant, vooral omdat hij zijn stof zo rustig kon aanbrengen. Ook de colleges van professor Luc Lambrechts volgde ze graag. Hij gaf Duitse literatuur en was gefascineerd door theater. Die fascinatie kon hij goed overbrengen op zijn studenten, hij was heel bevlogen. Professor Johan Van Iseghem was ook erg gepassioneerd door zijn vak. Van Iseghem gaf Nederlandse literatuur en hield zich vooral bezig met Guido Gezelle. “Hij kon daar aanstekelijk over spreken, zijn enthousiasme kwam over. Hij heeft ons zelfs meegenomen naar een Guido Gezelletentoonstelling.”

Niet alleen aan haar professoren houdt Elke Pattyn warme herinneringen over, ze kijkt ook met plezier terug naar haar studententijd. Ze heeft altijd op kot gezeten, ook toen ze de eerste twee jaren in Kortrijk studeerde. “Ik woonde nochtans niet ver van de campus in Kortrijk, maar dat was het compromis met mijn ouders: ofwel een auto, ofwel op kot.” Naar eigen zeggen was Elke Pattyn een modelstudente. “In de eerste en tweede kandidatuur was ik gewoon bang dat ik gebuisd zou worden, ik heb altijd hard gestudeerd en ik leverde al mijn taken op tijd in. Ik denk dat ik eigenlijk heel braaf was. Ik wou echt geen tweede zit.” Vandaar dat ze zo in paniek raakte toen ze eens een examenkopij per ongeluk niet had ingediend. Het was het examen Vergelijkende taalkunde van professor Dirk Geeraerts, een gevreesd plichtvak in de licenties. “Ik kon dat vak niet zo goed, en ik vond het examen moeilijk. Ik dacht dat ik mijn examen had ingediend, maar blijkbaar had ik alleen mijn kladbladen afgegeven. Het examen zelf had ik in mijn tas gestopt en mee naar huis genomen. Toen ik de volgende morgen aan het vak Jeugdliteratuur wilde beginnen, haalde ik het examen Vergelijkende taalkunde uit mijn tas. Ik schrok me wild en ben zonder me te wassen in mijn kleren gesprongen en naar de faculteit gelopen. Gelukkig was Dirk Geeraerts daar aanwezig. Hij zei eerst dat ik het examen in september opnieuw zou moeten afleggen. Maar uiteindelijk heeft hij mij dankzij mijn overtuigingskracht en mijn povere examen toch een tien gegeven. Indien het examen echt goed geweest was, was het waarschijnlijk heel anders afgelopen.”

Chili con carne en blonde leffe

Elke Pattyn mag dan wel een modelstudente geweest zijn, dat betekent niet dat ze iedere avond in haar eentje op haar kot zat te studeren. Met vrienden trok ze regelmatig naar de cafés in de buurt van de universiteit of naar de bioscoop. “De Hollywoodpub was een café dat zogezegd de klok rond open was. We vonden het superspannend om daar zo laat mogelijk te blijven om te controleren of dat café ook daadwerkelijk dag en nacht open bleef. Dat bleek niet het geval te zijn.” Toen ze tijdens de licentie in Leuven op kot zat, ging Elke Pattyn vaak naar de fakbar Letteren of naar Dulci, de fakbar Economie, die toen erg marginaal was. Maar haar absolute lievelingscafé was De Reynaert. “Ik zat op kot in de Parkstraat, vlakbij De Reynaert. Ik ging daar vaak naartoe om chili con carne te eten of een blonde leffe te drinken. Dat was mijn stamcafé.”

Op onze vraag of ze ondanks haar drukke baan nog tijd heeft om een boek te lezen, kregen we een overduidelijk “Ja, want eigenlijk heb ik niet zo’n drukke baan. Mijn man zegt altijd: jij dénkt dat je veel werk hebt!” (schaterlacht). Uit haar licentiaatsverhandeling blijkt dat boeken een passie van haar zijn. Daarvoor maakte ze immers een motievenstudie van de roman Geheime kamers van Jeroen Brouwers, nog steeds haar favoriete auteur. Zich vastpinnen op één auteur of genre doet ze echter niet. “Ik lees echt alles, ik kan er geen genre op plakken, dat geldt ook voor kranten en tijdschriften. Wanneer er bijvoorbeeld een nieuw ‘hypeboek’ verschijnt, lees ik dat altijd, om te zien of het de hype wel waard is.” Een goede reporter moet immers voor alle soorten informatie en visies open staan.

Carrière

Elke PattynIn 2002 studeerde Elke Pattyn af als germanist en in 2004 ging ze aan de slag bij de VTM-nieuwsdienst. Wat heeft ze in die tussentijd gedaan? “Ik heb in 2002-2003 aan VLEKHO nog een master Journalistiek gevolgd. Daarna heb ik een grote stage gedaan, die uitging van een bijzonder initiatief waarbij vijf mensen de kans kregen om gedurende vier maanden stage te lopen bij de bedrijven van de Persgroep. Ik heb toen onder andere als stagiair bij de BBC gewerkt. Na die periode kon ik aan de slag bij Q-Music, waar ik een half jaar op de nieuwsdienst gewerkt heb.” Toen Q-Music verhuisde naar Belga, waagde ze haar kans en vroeg ze aan de VTM-directie of ze op de nieuwsdienst mocht blijven. De rest van het verhaal is ons bekend.

Het is duidelijk dat ze heel tevreden is met haar huidige beroep. Vier dagen per week, vanaf tien uur, zakt ze af naar de VTM-nieuwsdienst, waar er eerst een briefing plaatsvindt. Vervolgens krijgen alle journalisten hun opdracht. “Ikzelf zit bij de algemene reportagegroep, wat betekent dat je zowat alles op je bord kunt krijgen: branden, concerten, faillissementen ...” Het toffe aan haar werk is dat ze op verschillende plaatsen komt, heel veel mensen ontmoet en vaak naar het buitenland kan. Zo is ze in oktober 2009 met prins Filip op handelsmissie geweest naar Saoedi-Arabië. In het voorjaar van 2009 vertoefde ze dan weer een tijdje in L’Aquila waar toen een hevige aardbeving had plaatsgevonden. “Je ziet daar de grootste ellende, maar voor een journalist is dat fantastisch. Je ziet dat wel, maar eigenlijk ben je op dat moment aan het werken, waardoor het soms allemaal niet doordringt. Je sluit je daarvan af, maar zodra ik thuiskwam, heb ik toch wel een klets gekregen.” Ze vindt het ook tof dat ze elke dag nieuwe dingen leert. Bijvoorbeeld toen Herman Van Rompuy de eerste voorzitter van de Europese Unie werd, kreeg ze door haar verslag de gelegenheid om de werking van de Europese instanties nog eens op te frissen. “Je krijgt de mogelijkheid om je in te lezen in bepaalde onderwerpen en het geeft achteraf een goed gevoel wanneer je weet hoe het nu allemaal in elkaar zit. Je mag als journaliste ’s avonds ook niet laten merken dat je ’s morgens eigenlijk nog niets van het onderwerp afwist.” Als enige negatieve kantje verwijst ze naar het lange wachten, vaak ook buiten in de kou, bijvoorbeeld aan het parlement of op de woordvoerder van het parket. “Het is jammer dat je soms uren verspilt aan het wachten op mensen die toch niets willen zeggen.”

CNN : een sublieme ervaring

In 2008 kreeg deze jonge reporter ook de kans stage te lopen bij de nieuwsdienst van CNN, in Atlanta, en dan nog wel gedurende de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. “Een geweldige ervaring! We zaten op dat moment echt in het middelpunt van de wereld, want alle lijnen liepen via Atlanta. We kregen Obama op bezoek, we zagen wat McCain op dat moment aan het doen was ...” Daar beleefde ze het meest memorabele moment uit haar carrière. “De benedenverdieping van CNN is publiek toegankelijk. Een massa zwarten stond daar te wachten op de uitslag van de verkiezingen. Toen bekend gemaakt werd dat Obama de nieuwe president zou worden, hoorde je de vreugdekreten van al die mensen tot boven in het gebouw. Een onvergetelijk kippenvelmoment.”

Toen we vroegen hoe Elke Pattyn haar rol op de VTM-nieuwsdienst in de komende vijf jaar ziet evolueren en waar ze dan wil staan, moest ze even nadenken. Ze zei dat er nog veel ruimte is voor verbetering: “Na iedere grote passage in het buitenland, merk ik dat ik veel meer mezelf kan zijn, dus ik ben zeker nog niet aan het eindpunt.” Ze hoopt vooral dat er in de toekomst ruimte vrij komt voor een lange reportage. Tijdens haar verslaggeving in Italië bijvoorbeeld, wou ze alles wat ze daar zag en meemaakte in een iets langere reportage gieten, maar ze moest zich focussen op het maken van korte nieuwsitems met telkens een andere insteek, wat uiteraard vermoeiender was. Ze zou ook graag meer buitenlandse reportages maken, maar ze weet dat ze daarin niet alleen is. “We zijn met een stuk of vijf, zes. De reportages worden altijd netjes onder ons verdeeld. Ik ben echter altijd voorbereid om te vertrekken. Mijn noodreiskit staat klaar in de wagen.”

Gedeelde passie voor reizen

Zowel Elke Pattyn als haar echtgenoot André Berger, die piloot is bij Jetair, zijn door hun beroep onvermijdelijk vaak weg van huis. Gelukkig beschikt haar man over een supersecretaresse, die de roosters van haar en haar echtgenoot op elkaar afstemt, zodat ze zo veel mogelijk tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Ze krijgt ook veel vakantie bij VTM. “Ontzettend veel zelfs”, voegt ze er nog aan toe. Als ze een reportage in het buitenland heeft gemaakt, krijgt ze zelfs een aantal dagen recuperatie extra. Vaak weet ze ruim op voorhand wanneer haar man naar het buitenland moet, ze neemt dan een paar dagen vrij zodat ze met hem mee kan vliegen. Zo zijn ze in november 2009 samen naar Kenia gevlogen en er staan nog heel wat bestemmingen op hun verlanglijstje, onder andere Nieuw-Zeeland en Brazilië.

De beste en goedkoopste manier om veel plaatsen te kunnen bezoeken, is kiezen voor Jetair-bestemmingen, aangezien haar echtgenoot bij die maatschappij werkt. Wanneer er interessante nieuwe locaties bijkomen, bezoeken ze die eerst. Zo gaan ze binnenkort naar Costa Rica en hebben ze al de gelegenheid gehad Australië, de Verenigde Staten en Zuid-Afrika te bezoeken. De laatste tijd is hun voorkeur vooral geëvolueerd van stadsbezoeken naar natuuruitstappen, waar ze mooie foto’s kunnen maken. De mooiste herinnering die ze aan haar reizen overhield, was vast en zeker het huwelijksaanzoek dat André haar deed in Zuid-Afrika. Ze verbleven daar in een romantische lodge met een prachtig uitzicht over het Krugerpark, het grootste wildpark in Afrika. Op de tweede dag van de vakantie knielde haar man voor haar neer en vroeg haar ten huwelijk. Hij had de verlovingsring wel niet bij zich; Afrika is namelijk niet zo’n geschikt continent om waardevolle zaken mee naartoe te nemen. Hij had echter wel een foto van de verlovingsring meegebracht. Die foto toonde hij bij zijn aanzoek. “Uiteraard was ik ook zonder ring onmiddellijk met hem getrouwd.”

Veerle Dalemans, Sofie Laureys, Jimmy Wertelaers